Leczenie nadpotliwości

Osoby z nadmierną potliwością mogą wydzielać olbrzymią objętość potu. To oznacza, że ich dłonie, stopy, klatka piersiowa lub pachy (w zależności od tego, której części ciała dotyczy nadmierna potliwość) są stale wilgotne. To utrudnia wykonywanie zwykłych, codziennych czynności i może być przyczyną kłopotliwych sytuacji w życiu zawodowym lub towarzyskim.

Nadmierna potliwość jest następstwem zwiększonej aktywności gruczołów potowych, należących do gruczołów wydzielania zewnętrznego. Gruczoły tego typu są zlokalizowane niemal na całej powierzchni ciała, ale szczególnie dużo rozmieszczonych jest na dłoniowej stronie rąk, stopach i pod pachami. Wiele różnych czynników może wywoływać nadmierne wydzielanie potu. Czynniki wyzwalające nadmierną potliwość:

  • ćwiczenia fizyczne,
  • ciepło lub zimno,
  • alkohol, kawa lub herbata, palenie, gorące lub pikantne potrawy,
  • stres, lęk lub silne emocje,
  • niektóre pory dnia.

Do leczenia nadpotliwości stosuje się toksynę botulinową. Użycie jej w odpowiednich miejscach i w odpowiedniej ilości prowadzi do zablokowania wydzielania potu. Przy użyciu bardzo cienkiej igły, lekarz wstrzykuje małą objętość roztworu w kilkanaście równomiernie rozłożonych miejsc, pokrywając okolicę obu pach, dłoni lub stóp. Niekiedy korzysta się z barwnika, który umożliwia zidentyfikowanie miejsc największego wydzielania potu. Sesja leczenia trwa około 30 minut. Po wstrzyknięciu do skóry niewielkiej dawki leku blokuje on działanie nerwów, które zaopatrują gruczoły wydzielania zewnętrznego. To zapobiega wydzielaniu przez nie potu.

Efekt leczenia utrzymuje się przez kilka miesięcy, ale w końcu zanika. Wg statystyk 80% leczonych reaguje dobrze, są jednak osoby, u których po wykonaniu zabiegu nie ma efektu lub efekt ten jest niezadowalający. Kolejna sesja leczenia może być przeprowadzona po wygaśnięciu efektu poprzedniej, co następuje średnio po 7-12 miesiącach. Zabiegi nie wymagają znieczulenia, jednak na życzenie pacjenta można zastosować znieczulenie miejscowe.